Erinnerige es Tommes

Mundartecke Grabs

Drucken
Teilen

Dr Herbscht het si kun toe, me ischt vo Alp gfaare, und s Tommes, dr Chläusli, dr Ueli un s Beeteli, will si o ofe n uf der eltere Site gsii sinn, hen ires Meiebergli zum Verchoofe in d Zitig toe. S isch nid gad en Prachtsberg gsii, aber si hen ne denn guet an Moo proocht. S Beeteli het gseit, so wit as me gseä heeg, sei alls bronnschwarz gsii vo Lüte, wo der Berg hegen welle.

S Iisämmle ischt o vor der Tür gschtonne, un soe sinn alli drüü mit irem Leiterehannwaage dem Ops zuegräiset. Si henn o müese, denn wenn me, wie s Beeteli gsäit het, Trübele wie groes Choolrääbe un Öpfel wie cherneni Bröetli het, gits toplet Ärbet. O d Herpfel sin droo chuu, un was füreg! Herpfel wie Rossgrinn, d Schtoggwinne het me müese nii zum s usse toe.

S isch guet gsii, as si wagger Waar überchuu hen, denn si henn o no ötschenemool Choschtgenger koo, für füüf Frongge im Taag. Nu ei Beischpiil, was em s Beeteli Znacht hertoe het: e Plättli voll prächtig kochet Herpfel, e waggersch Gotlet un e Fläsche Pier. Jo der Purscht mues recht z Esse hoo!

O mit de Biire henn si di lieb Noet koo: «En Bom mit hunnertuusig Biire, käi Platt hescht me gseä, nu no Biire! Mer hens müse ahe toe, sus wär der Bom em Morge z Hutle verrupft gsii.»

I mues no ötschis noohoole: Bim Herpfelgraabe sei der Agger im Witiriet junn e herti gsii as wi e Zemäntplatte; klinglet heg er wi e Glöggli, un Schpeelt heg s koo, hetscht chönne z Toed keie; heebe heg me denonn müese!

Näse isch es denn rüebiger worde, die Drüü henn si chönne e chli erhoole. Dr Chläusli het s Vee psorget; un denn wie suuber het ersch koo!

Äi Chue henn si koo, die het ne all Joor en Schtier proocht, drum isch es denn o d Schtieremutter gsii. «E Chüeli wie pmoolet, e Füdeli wi e tüersch Birli, nu e tusenierli z chlii», het der Chläusli pmäit.

S Beeteli als di triibecht Chraft het i Huus un Schtall zum rechte glueget. Es het Oornig koo, o wenn d Chatz, das vergwennt Grittli, scho im Bett het tööre jüngle. Wenn Psuech chuu ischt, ischi nid uugrad gsii; si het denn scho no chönne uuftische! Het äis nid ggesse, hets ghäise: «Un das wört gfresse!»

Andreas Eggenberger, Grabs 1908 bis 1980, «dr Tachtegger Trees», hat um 1970 die Erinnerungen an seine Nachbarn in einer kleinen Schrift festgehalten. Auswahl von Judith Kessler, Gams.